Zdaje się, że schodzę w jakąś otchłań ciemną,

Głębiej, głębiej i głębiej - w czarny odmęt Mroku -

I idę w czyjeś ślady...Za kim? Kto przede mną?

Ktoś ty? i z jakiej strony, mistrzu mój, proroku?



Ktoś Ty, co krwawą Grozy świecisz mi pochodnią?...

Wirgili? coś Dantego wiódł nad Piekieł leże?

Posępny cień Manfreda, coś tam szedł za zbrodnią?

Lub ty, szczęśliwy obcy, smętny Baudelairze?



Ktośkolwiek jest - za Tobą w te kręgi piekielne

Idę żądny otchłani - z wieczną klęską zbratan -

W Noc, w Rozpacz - w samo jądro Chaosu śmiertelne -

- Ktośkolwiek jest, przede mną - odsłoń twarz....

Tyś Szatan?!...


Stracił ją...Lecz odnalazł..Spod kamiennej straży

Wydarł, porwał w objęcia i uniósł przemocą,

Pchany żądzą zbrodniczą, co mu biła z twarzy,

Biegł z nią burzliwych niebios ukrywany nocą.



W głuchą i pełną grozy zaniósłszy ją stronę, 

Z troskliwością na senne opuścił posłanie

I szeptał jej wyrazy miłością szalone,

Chociaż była milcząca i nieczuła na nie.



Z tkliwością obłąkanych  złowieszczo łagodną,

Patrzył w twarz jej, rozgarniał włos nad czołem złoty,

Całował skroń jej bladą, lica, wargę chłodną,

Niepomny, że mu wzajem nie zwraca pieszczoty...



I z boleścią swej żądzy tragicznie lubieżną

Rzucał jej się na łono- przy błyskawic łysku -

Szarpał odzież jej chucią miotany bezbrzeżną,

I w dzikim nieprzytomnie tulił ją uścisku...



I ledwo, gdy świt w chmurach zabłysł lodowaty -

Blady, jak bladość twarzy zdjętej przerażeniem -

I wionął w twarz mu ostrym, przejmującym tchnieniem,

I gasząc chuć w nim, brzaskiem obielił jej ciało,



Bierne - zbrukane zbrodnią - obnażone z szaty,

Poszargane szaleństwem świętokradzkich gwałtów,

Gdy spostrzegł sine wargi, powiekę sczerniałą

I niemą nieruchomość jej ostygłych kształtów:



Na jej przebłysk myśli - pod czaszką wszeteczną,

Na mgnienie - gdy obłędu spadła zeń skorupa,

Na krótką chwilę - zgrozą przerażeń wieczną -

Pojął, że przez noc całą miał w objęciach trupa