Stracił ją...Lecz odnalazł..Spod kamiennej straży

Wydarł, porwał w objęcia i uniósł przemocą,

Pchany żądzą zbrodniczą, co mu biła z twarzy,

Biegł z nią burzliwych niebios ukrywany nocą.



W głuchą i pełną grozy zaniósłszy ją stronę, 

Z troskliwością na senne opuścił posłanie

I szeptał jej wyrazy miłością szalone,

Chociaż była milcząca i nieczuła na nie.



Z tkliwością obłąkanych  złowieszczo łagodną,

Patrzył w twarz jej, rozgarniał włos nad czołem złoty,

Całował skroń jej bladą, lica, wargę chłodną,

Niepomny, że mu wzajem nie zwraca pieszczoty...



I z boleścią swej żądzy tragicznie lubieżną

Rzucał jej się na łono- przy błyskawic łysku -

Szarpał odzież jej chucią miotany bezbrzeżną,

I w dzikim nieprzytomnie tulił ją uścisku...



I ledwo, gdy świt w chmurach zabłysł lodowaty -

Blady, jak bladość twarzy zdjętej przerażeniem -

I wionął w twarz mu ostrym, przejmującym tchnieniem,

I gasząc chuć w nim, brzaskiem obielił jej ciało,



Bierne - zbrukane zbrodnią - obnażone z szaty,

Poszargane szaleństwem świętokradzkich gwałtów,

Gdy spostrzegł sine wargi, powiekę sczerniałą

I niemą nieruchomość jej ostygłych kształtów:



Na jej przebłysk myśli - pod czaszką wszeteczną,

Na mgnienie - gdy obłędu spadła zeń skorupa,

Na krótką chwilę - zgrozą przerażeń wieczną -

Pojął, że przez noc całą miał w objęciach trupa


W nocy, gdy świat się w mroku pogrąży bezwładnie

I uśnie w zimnych brzegach toń zdrętwiała morza:

Ja w twą alkowę senną cicho się zakradnę

Podpełznę niewidzialny do twego łoża.

I tam, gdzie się twa postać w świetle lampki bieli,

Gdzie skroń twa tajnym znojem gorączkowo pała,

Przyczołgam się do ciepłej, ciepłem twej pościeli

I do wezgłowia twego dziewiczego ciała.

Pod rąbki twej bielizny szyją gadu śliską

Wślizgnę się do nagiego, dyszącego łona,

Jaszczurczą piersią przylgnę doń tak strasznie blisko -

Jak żadna pierś doń nigdy nie była zbliżona.

Potem w długie objęcia ujmę twe ramiona,

Kształtne nogi i biodra, krągłą pierś i szyję -

Wokoło ciebie całej cały się obwiję! -

I nareszcie - ty ze snu ciężkiego zbudzona,

Ockniesz się - i przejęta rozpaczliwa trwogą -

Ujrzysz ponad swym czołem głowę mą złowrogą

I dwoje ócz jaszczurczo utkwionych w twym oku,

Bezlitośnie płonących pożądliwym żarem...

Wzdrygniesz się, zechcesz krzyknąć - lecz pod strasznym czarem

Tego bezlitosnego wężowego wzroku

Zamrze Ci głos - i serce skrzepnie - i bezwładnie

W rozpaczliwym poddaniu głowa Ci opadnie

I z przymgloną powieką - z obumarłym ciałem -

Roztulisz drżące usta...

                                  Wtedy - z  dzikim szałem -

Ja gwałtownie zakręcę swych uścisków zwoje,

W objęciu swym duszącym pierś twą ścisnę śnieżną -

I w słodkie twoje usta z tkliwością lubieżną,

Śmiertelnym tchnące jadem, żądło chciwie wpoję.