Stracił ją...Lecz odnalazł..Spod kamiennej straży

Wydarł, porwał w objęcia i uniósł przemocą,

Pchany żądzą zbrodniczą, co mu biła z twarzy,

Biegł z nią burzliwych niebios ukrywany nocą.



W głuchą i pełną grozy zaniósłszy ją stronę, 

Z troskliwością na senne opuścił posłanie

I szeptał jej wyrazy miłością szalone,

Chociaż była milcząca i nieczuła na nie.



Z tkliwością obłąkanych  złowieszczo łagodną,

Patrzył w twarz jej, rozgarniał włos nad czołem złoty,

Całował skroń jej bladą, lica, wargę chłodną,

Niepomny, że mu wzajem nie zwraca pieszczoty...



I z boleścią swej żądzy tragicznie lubieżną

Rzucał jej się na łono- przy błyskawic łysku -

Szarpał odzież jej chucią miotany bezbrzeżną,

I w dzikim nieprzytomnie tulił ją uścisku...



I ledwo, gdy świt w chmurach zabłysł lodowaty -

Blady, jak bladość twarzy zdjętej przerażeniem -

I wionął w twarz mu ostrym, przejmującym tchnieniem,

I gasząc chuć w nim, brzaskiem obielił jej ciało,



Bierne - zbrukane zbrodnią - obnażone z szaty,

Poszargane szaleństwem świętokradzkich gwałtów,

Gdy spostrzegł sine wargi, powiekę sczerniałą

I niemą nieruchomość jej ostygłych kształtów:



Na jej przebłysk myśli - pod czaszką wszeteczną,

Na mgnienie - gdy obłędu spadła zeń skorupa,

Na krótką chwilę - zgrozą przerażeń wieczną -

Pojął, że przez noc całą miał w objęciach trupa


Kędy zmierzasz? gdzie pędzisz w burzliwym porywie

Potęgo niezgłębiona, bezbożny przypływie

Żywiołu tajemnego, co wzbiera nam w łonie

I tętni w pulsach serca?!...



O Falo spieniona,

Ciemna, ślepa, namiętna, wzbierająca szałem,

Ty huczysz, tętnisz, kipisz i o nasze skronie

Uderzając, zalewasz, mącąc się, nam łona -

Mózg - i serca - i oczy, i dymiącym wałem,

Nas - rozbitków do Ducha płynących krainy -

Porywasz - i kołysząc, miotasz rozszalała,

I dziko pchasz ku gromom, albo rwiesz w głębiny,

I rzucasz nas złowrogo na kobiece ciała,

Raniąc, jak o głaz ostry, o ich kształt omdlały...

Więc chwytamy się ciał tych - w krwawej Rozbić Nocy,

I garniemy się do nich - jak do nagiej skały,

ratunku nie znajdujem - i bez sił, w niemocy -

Opadamy z rozpaczą!...



A ty rwiesz bez końca -

Rozlewasz się kotłujesz, kipisz i kipiąca

Znów zewsząd nas ogarniasz w rozhukanym pędzie

I miotając, w rozwarte niesiesz znów otchłanie,

I rozbijasz nareszcie o swych skał krawędzie -

- O miłości! Rozpaczy! Szaleństwa Obłędzie!

Nurcie Wiecznych Pożądań! Krwawy Oceanie!