Nad głową - mrok, odmęty przed oczyma,

Za gromem grom, za nurtem nurt się zrywa;

Ocean wre i pieni się i wzdyma -

Przypływa wciąż, odpływa i przypływa.



Olbrzymy wód podnoszą zgięte szyje,

Na lądów zrąb wtaczają głąb podziemną;

I wściekły ryk ich w stropy niebios bije, -

Gdzie nie ma gwiazd; i ciemno, ciemno, ciemno.



Wtaczają wał, wtaczają na wybrzeża -

Aż runą w dół - w Hadesu noc okrutną...

I znów ich szum o piersi skał uderza, -

Gdzie nie ma serc...i smutno, smutno, smutno.


Kędy zmierzasz? gdzie pędzisz w burzliwym porywie

Potęgo niezgłębiona, bezbożny przypływie

Żywiołu tajemnego, co wzbiera nam w łonie

I tętni w pulsach serca?!...



O Falo spieniona,

Ciemna, ślepa, namiętna, wzbierająca szałem,

Ty huczysz, tętnisz, kipisz i o nasze skronie

Uderzając, zalewasz, mącąc się, nam łona -

Mózg - i serca - i oczy, i dymiącym wałem,

Nas - rozbitków do Ducha płynących krainy -

Porywasz - i kołysząc, miotasz rozszalała,

I dziko pchasz ku gromom, albo rwiesz w głębiny,

I rzucasz nas złowrogo na kobiece ciała,

Raniąc, jak o głaz ostry, o ich kształt omdlały...

Więc chwytamy się ciał tych - w krwawej Rozbić Nocy,

I garniemy się do nich - jak do nagiej skały,

ratunku nie znajdujem - i bez sił, w niemocy -

Opadamy z rozpaczą!...



A ty rwiesz bez końca -

Rozlewasz się kotłujesz, kipisz i kipiąca

Znów zewsząd nas ogarniasz w rozhukanym pędzie

I miotając, w rozwarte niesiesz znów otchłanie,

I rozbijasz nareszcie o swych skał krawędzie -

- O miłości! Rozpaczy! Szaleństwa Obłędzie!

Nurcie Wiecznych Pożądań! Krwawy Oceanie!