Pamiętasz sępie, zorze krwią zalane,

Gdyś z chmur raz pierwszy na mnie spadł,

I pierwszą w piersi mej rozdarłeś ranę



By serce gryźć, co nieśmiertelne wciąż

Wciąż odrastało - wyżerane...

Dziś głębiej szpon swój jowiszowy wdrąż...



Dziś słabnie serce w wiekuistej ranie

I gdy - po przejściu nieodrodnych lat -

Odrastać całkiem już przestanie:



To cóż ty, sępie będziesz jadł?!


Zdaje się, że schodzę w jakąś otchłań ciemną,

Głębiej, głębiej i głębiej - w czarny odmęt Mroku -

I idę w czyjeś ślady...Za kim? Kto przede mną?

Ktoś ty? i z jakiej strony, mistrzu mój, proroku?



Ktoś Ty, co krwawą Grozy świecisz mi pochodnią?...

Wirgili? coś Dantego wiódł nad Piekieł leże?

Posępny cień Manfreda, coś tam szedł za zbrodnią?

Lub ty, szczęśliwy obcy, smętny Baudelairze?



Ktośkolwiek jest - za Tobą w te kręgi piekielne

Idę żądny otchłani - z wieczną klęską zbratan -

W Noc, w Rozpacz - w samo jądro Chaosu śmiertelne -

- Ktośkolwiek jest, przede mną - odsłoń twarz....

Tyś Szatan?!...