Pamiętasz sępie, zorze krwią zalane,

Gdyś z chmur raz pierwszy na mnie spadł,

I pierwszą w piersi mej rozdarłeś ranę



By serce gryźć, co nieśmiertelne wciąż

Wciąż odrastało - wyżerane...

Dziś głębiej szpon swój jowiszowy wdrąż...



Dziś słabnie serce w wiekuistej ranie

I gdy - po przejściu nieodrodnych lat -

Odrastać całkiem już przestanie:



To cóż ty, sępie będziesz jadł?!


Powiew poranku po nocy marzenia

Coraz to tęskniej i pieści i chłodzi,

Coraz to cudniej zdrój szczęścia się spienia,

Coraz to słodziej, i słodziej, i słodziej...



Coraz to rzewniej czar do snu ją kłoni,

Coraz to mgliściej jej oko się mruży...

Coraz to tkliwiej drży uścisk jej dłoni,

Coraz to dłużej, i dłużej, i dłużej...



Coraz to bliżej - jej główka zmęczona,

Coraz to śmielej na pierś mą się tuli,

Coraz to ufniej się garnie w ramiona,

Coraz to czulej, i czulej, i czulej...



Coraz to rzewniej, i tęskniej, i senniej,

Coraz to wolniej serduszko jej dyszy...

Coraz pogodniej, spokojniej, promienniej,

Coraz to ciszej, i ciszej, i ciszej...