Pamiętasz sępie, zorze krwią zalane,

Gdyś z chmur raz pierwszy na mnie spadł,

I pierwszą w piersi mej rozdarłeś ranę



By serce gryźć, co nieśmiertelne wciąż

Wciąż odrastało - wyżerane...

Dziś głębiej szpon swój jowiszowy wdrąż...



Dziś słabnie serce w wiekuistej ranie

I gdy - po przejściu nieodrodnych lat -

Odrastać całkiem już przestanie:



To cóż ty, sępie będziesz jadł?!


My zwyciężymy wbrew nocy złowrogiej

W sprawie jedynej, ponad światy drogiej,

W wojnie nad wojny, bez walki i broni

My zwyciężymy, nie oni, nie oni.



My zwyciężymy, bo chcemy nie wojny,

Lecz czci i chwały i prawdy spokojnej

Miecz złośliwości wyrwiemy im z dłoni,

By z czasem mogli zwyciężać i oni.



A po zwycięstwie oddamy im całe

Nasze zwycięstwo na ich cześć i chwałę -

A chwała spadnie na ludy i światy

Ze już nie będzie dla Prawdy zatraty.



I będą światy dziwiły się potem.

Jak to się stało, nic nie wiemy o tem.