W otchłani wieczystymi kołującej dymy -

Jest kuźnica Chaosu...Tam - na służbie kornej,

W pożarach, niebosięgłe pracują Olbrzymy -

Kują z bryły kosmicznej jakiś byt potworny...



Mięknie bryła od żaru wieczystych płomieni,

Kształtując się pod gromem nieustannych młotów

Ogniami tęcz mistycznych krwawi się i mieni...

Rychło - widzą Olbrzymy - będzie trud ich gotów.



Huczy piec, w mroku Wieczność łunę siejąc jasną,

Drżą kowadła, spod młotów skry padają grzmiące,

Lecą w przestrzeń bezmiarów, świecą się i gasną...

Jedna z tych skier  - to nasze nieobjęte Słońce


Gdy naród szemrał, że w niedoli żyje,

Łaknąc Wolności, i gdy go kąsały

Buntowniczości płomieniste żmije,



Na które srodze lud zaniemógł cały:

Wówczas mu węża upletli wodzowie

Z rzemienia, z skóry surowców, trwałej.



I wznieśli w górze ponad rzeszą szarą,

By wciąż nad sobą czuli go mężowie...

A kto na węża tego spojrzał z wiarą -



Cudownie przez to wnet odzyskiwał zdrowie...