W górze - Olbrzymów-Skał orszak ponury

Na barkach nagich dźwiga nieb sklepienia,

I niby orłów stado czarne chmury

Obsiadły wieńcem jego pierś z kamienia.



Na dole - potok w mrocznej szczelin głębi -

Rzekłbyś potworny gad, pełznący w piekło,

Łyskliwym cielskiem zwija się i kłębi

I z głodnej paszczy - bucha pianą wściekłą!



Droga, po której deptały Szatany

Łamie się w wąwóz pod urwiskiem dzikiem...

A dołem - Kain biczem Jędz smagany -

Ucieka, w trwodze, z przeraźliwym krzykiem...


Niech mistrz wymaluje dla mej ukochanej

Krajobraz fantastyczny i zaczarowany...



Niech tam będą niebiosa jasne i błękitne,

Jak jej oczy...doliny, łąki aksamitne...



I świecąca się dróżki śród ustroni mglistych,

Złote wzgórza...Gaj, pełen piosenek jej srebrzystych...



I niech będą dnia blaski, jak jej wzrok palące,

Krople rosy jak łzy jej...tęcze w łzach błyszczące...



Lecz niech będą groty, głuche i tajemne,

Jak tajniki jej duszy...i przepaści ciemne...



I niech do chmur się skała skronią pnie lodową,

Niedostępna, jak pierś jej...I o skałę ową



Niech się rozbija morze, wrzące, niezgłebione,

jako miłość ma - wielkie - ciemne - i szalone!