Gdy naród szemrał, że w niedoli żyje,

Łaknąc Wolności, i gdy go kąsały

Buntowniczości płomieniste żmije,



Na które srodze lud zaniemógł cały:

Wówczas mu węża upletli wodzowie

Z rzemienia, z skóry surowców, trwałej.



I wznieśli w górze ponad rzeszą szarą,

By wciąż nad sobą czuli go mężowie...

A kto na węża tego spojrzał z wiarą -



Cudownie przez to wnet odzyskiwał zdrowie...


Zdaje się, że schodzę w jakąś otchłań ciemną,

Głębiej, głębiej i głębiej - w czarny odmęt Mroku -

I idę w czyjeś ślady...Za kim? Kto przede mną?

Ktoś ty? i z jakiej strony, mistrzu mój, proroku?



Ktoś Ty, co krwawą Grozy świecisz mi pochodnią?...

Wirgili? coś Dantego wiódł nad Piekieł leże?

Posępny cień Manfreda, coś tam szedł za zbrodnią?

Lub ty, szczęśliwy obcy, smętny Baudelairze?



Ktośkolwiek jest - za Tobą w te kręgi piekielne

Idę żądny otchłani - z wieczną klęską zbratan -

W Noc, w Rozpacz - w samo jądro Chaosu śmiertelne -

- Ktośkolwiek jest, przede mną - odsłoń twarz....

Tyś Szatan?!...