Gdy naród szemrał, że w niedoli żyje,

Łaknąc Wolności, i gdy go kąsały

Buntowniczości płomieniste żmije,



Na które srodze lud zaniemógł cały:

Wówczas mu węża upletli wodzowie

Z rzemienia, z skóry surowców, trwałej.



I wznieśli w górze ponad rzeszą szarą,

By wciąż nad sobą czuli go mężowie...

A kto na węża tego spojrzał z wiarą -



Cudownie przez to wnet odzyskiwał zdrowie...


Niech mistrz wymaluje dla mej ukochanej

Krajobraz fantastyczny i zaczarowany...



Niech tam będą niebiosa jasne i błękitne,

Jak jej oczy...doliny, łąki aksamitne...



I świecąca się dróżki śród ustroni mglistych,

Złote wzgórza...Gaj, pełen piosenek jej srebrzystych...



I niech będą dnia blaski, jak jej wzrok palące,

Krople rosy jak łzy jej...tęcze w łzach błyszczące...



Lecz niech będą groty, głuche i tajemne,

Jak tajniki jej duszy...i przepaści ciemne...



I niech do chmur się skała skronią pnie lodową,

Niedostępna, jak pierś jej...I o skałę ową



Niech się rozbija morze, wrzące, niezgłebione,

jako miłość ma - wielkie - ciemne - i szalone!