Dwa jakieś kwiaty na nieznanej łące

Znęciły razem w jedno nas ustronie...



Dwie jakieś gwiazdy, ku sobie ciążące,

Na jedno ciche nas zwiodły błonie...



Dwie jakieś piosnki, zbłąkane w tumanie

Na jednej harfie gdzieś załkały złotej...



Dwie zorze budzić przyszły nas w zaranie -

Rozlśnione w jeden smętny dzień tęsknoty...



Dwa słońca zaszły ponad ciemną drogą,

Gasnącym szczęścia krwawiąc się obrazem.



Dwa meteory błysły nam złowrogo -

I w jedną otchłań nas uniosły razem!...


Nie wiadomo dlaczego i na co i po co,

Z okiem błędnie utkwionym w zaświatowej dali,

Ducha wzbijam na skrzydłach, jak na chwiejnej szali,

I spadam w dół, wieczystą przemożny nocą



W lesie gwiazd, tych, co zgasły, i tych co migocą,

Kopię skarby, lub szperam na dnie morskiej fali.

Sterałem życie w szrankach tych, co zwyciężali,

I tych, co legli w bojach nie wiadomo o co.



W górskie schodzę wąwozy, zaglądam w szczeliny

Skał, przetrząsam jaskinie, i błądzę jałowo,

I gubię się, i szukam jakiejś okruszyny



Tworzywa spod Twej kielni odprysłej, Jehowo,

W dniu, gdyś stawiał firmament...- by w gwiazdy na nowo

Dźwigać gmach mego serca, co pada w ruiny!