Dwa jakieś kwiaty na nieznanej łące

Znęciły razem w jedno nas ustronie...



Dwie jakieś gwiazdy, ku sobie ciążące,

Na jedno ciche nas zwiodły błonie...



Dwie jakieś piosnki, zbłąkane w tumanie

Na jednej harfie gdzieś załkały złotej...



Dwie zorze budzić przyszły nas w zaranie -

Rozlśnione w jeden smętny dzień tęsknoty...



Dwa słońca zaszły ponad ciemną drogą,

Gasnącym szczęścia krwawiąc się obrazem.



Dwa meteory błysły nam złowrogo -

I w jedną otchłań nas uniosły razem!...


Kain był pyszny i srogie miał serce,

Abel cnotliwy i godzien nagrody...

- I otoś przeklął Kaina - mordercę:



Kain, przeklęty, pobudował grody

Z żelaza...sługi ma liczne i żony,

I mnogie synów zeń idą narody...



I kto by zgładził Kaina - zostanie

Nie raz, lecz siedmiokroć, przez Twój gniew zgładzony



- Otoś Ablowi błogosławił, Panie:

Trup Abla krucze rozszarpały szpony...