Dwa jakieś kwiaty na nieznanej łące

Znęciły razem w jedno nas ustronie...



Dwie jakieś gwiazdy, ku sobie ciążące,

Na jedno ciche nas zwiodły błonie...



Dwie jakieś piosnki, zbłąkane w tumanie

Na jednej harfie gdzieś załkały złotej...



Dwie zorze budzić przyszły nas w zaranie -

Rozlśnione w jeden smętny dzień tęsknoty...



Dwa słońca zaszły ponad ciemną drogą,

Gasnącym szczęścia krwawiąc się obrazem.



Dwa meteory błysły nam złowrogo -

I w jedną otchłań nas uniosły razem!...


Niech mistrz wymaluje dla mej ukochanej

Krajobraz fantastyczny i zaczarowany...



Niech tam będą niebiosa jasne i błękitne,

Jak jej oczy...doliny, łąki aksamitne...



I świecąca się dróżki śród ustroni mglistych,

Złote wzgórza...Gaj, pełen piosenek jej srebrzystych...



I niech będą dnia blaski, jak jej wzrok palące,

Krople rosy jak łzy jej...tęcze w łzach błyszczące...



Lecz niech będą groty, głuche i tajemne,

Jak tajniki jej duszy...i przepaści ciemne...



I niech do chmur się skała skronią pnie lodową,

Niedostępna, jak pierś jej...I o skałę ową



Niech się rozbija morze, wrzące, niezgłebione,

jako miłość ma - wielkie - ciemne - i szalone!