Jest tragizm niepojęty w bezpłodności męce,

Która pali bez ognia i  spopiela duchy;

W niej Życia geniusz twórczy załamuje ręce -

I serca drżąc w niej słyszą wyrzut skargi głuchy...



Jest klątwą Zatracenia...Nad synowską głową

Ojcowie nią z bezwzględnym grzmieli okrucieństwem -

Ta klątwa nad ludami dzisiaj grzmi surowo -

I rody niezbłaganym ściga wciąż przekleństwem.



Ona ściga tych, którym jako w Lety rzece

W mętach Grzechu rozpusta topi ducha wściekła;

Tych, co cisną się w orgie inkubów szkielece,

Pijąc rozkosz bezpłodną, wyniesioną z piekła.



I tych, co lgnąc do kobiet, jak puste szkielety,

U łon ich się jak żmije bez miłości kurczą

I tych, co dysząc jadem Martwego Planety

Zarazę w zdrowym ciele wpajają jaszczurczo.



I was, o niewolnice sprzedajnego łoża,

Które rozpacz lub nędza w mętną otchłań pchnęła,

Które zbrodnia lub Wola odtrąciła Boża

Od wspólnego, Świętego Wszech-Twórczości Dzieła.



Za każdą rozkosz piersi, co nie drgnie porodem,

Za każdy pusty uścisk, który nie zapładnia,

Ból ssać was będzie tajnym macierzyństwa głodem,

I bladej Nemezydy błyśnie w nim pochodnia.



Lecz nikomu taka kara nie zapłonie krwawa

Jak wam, przedziwni mistrze w gnuśnych zdrajców sprycie -

Rozmyślni gwałciciele Najwyższego Prawa -

Mordercy Cudu Życia, zanim wzeszło Życie!



Wyrodny!...Jeśli z plamą, z sumieniem zatrutem,

Spojrzysz w oczy swej matce - po zbrodniczym czynie -

Wytrzymaj wzrok, co z niemym powie ci wyrzutem:

- "Kainie! coś uczynił z dzieckiem swym, Kainie!"



O klątwo bezpłodności!...Wiecznym ssąca głodem

Zgryzoto serc zszarganych!... Pustko bezgraniczna!...

Włos jeży się na głowie... pierś przenika chłodem...

I w duszę jakaś rozpacz wdziera się mistyczna...



Spójrz! Świat się gnie pod grozą pustokwiatu ciemną...

Bo czuje jak z  przestrzeni otchłani bezdennej

Fatum zwiastuje ziemi - ta grozą tajemną -

Klęskę geniuszów Życia - i tryumf Gehenny


Nad głową - mrok, odmęty przed oczyma,

Za gromem grom, za nurtem nurt się zrywa;

Ocean wre i pieni się i wzdyma -

Przypływa wciąż, odpływa i przypływa.



Olbrzymy wód podnoszą zgięte szyje,

Na lądów zrąb wtaczają głąb podziemną;

I wściekły ryk ich w stropy niebios bije, -

Gdzie nie ma gwiazd; i ciemno, ciemno, ciemno.



Wtaczają wał, wtaczają na wybrzeża -

Aż runą w dół - w Hadesu noc okrutną...

I znów ich szum o piersi skał uderza, -

Gdzie nie ma serc...i smutno, smutno, smutno.